Saowalak's profileFeeling SmoothPhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
ฉันจะพยายายาม.. จนกว่าจะประสบผลสำเร็จ "รางวัลของชีวิตอยู่ที่ปลายทางของการเดินทาง ไม่ได้อยู่ใกล้กับ
จุดเริ่มต้น และมันไม่เคยบอกให้เราได้รู้เลยว่าเราจะต้องเดินกี่ก้าวจึงจะ
บรรลุเป้าหมายได้ เราอาจจะเผชิญกับความล้วเหลวในก้าวที่หนึ่งพัน
โดยมีความสำเร็จซ่อนอยู่ที่โค้งถัดไปข้างหน้า เราไม่อาจจะรู้ได้เลยว่า
เราเข้าใกล้มันเข้าไปทูกทีจนกว่าจะผ่านโค้งนั้นไปได้
แต่บัดนี้ไป เราจะคิดเสียว่าความพยายามในแต่ละวันเหมือนกับ
การใช้ขวานจามต้นโอ๊คอันสูงใหญ่ การจามครั้งแรกอาจจะไม่สามารถ
สั่นคลอนมันได้ ครึ่งที่สอง ครั้งที่สามก็เช่นกัน การจามแต่ละครั้งอาจจะ
ดูไม่หนักหน่วงและไม่เห็นผล แต่ด้วยแรงอันน้อยนิดนี่ละที่จะทำให้ต้น
โอ๊คค่อย ๆ ล้มลมในที่สุด ความพยามยามของเราก็จะเป็นเฉกเช่นเดียวกัน
ฉันจะพยายาม.. จนกว่าจะประสบผลสำเร็จ"
เค้าว่ากันว่าแด่เพื่อน
mail forword Againหากต้องอยู่กับคนที่ไม่เกรงใจกันเลย
พูดกับเขาให้น้อยลง เล่นกับเขาให้น้อยลง
การรัก และไม่ได้รักตอบ เป็นทุกข์
แต่สิ่งที่ทุกข์ยิ่งกว่า คือการรักใครสักคน
แต่ไม่มีความกล้าพอ ที่จะบอกให้คนคนนั้นรู้
ว่าเรารักเค้ามากแค่ไหน ... และต้องมาเสียใจทีหลัง
สัตว์เลี้ยงที่บ้านเก็บความลับเก่ง
เรื่องที่ไม่อยากให้คนอื่นรู้จึงเล่าให้มันฟังได้
เมื่อคุณตระหนักว่า ไม่มีใครช่วยคุณ
ในเวลาที่คุณมีความทุข์
ไม่มีใครดีใจอย่างจริงใจกับคุณ
ยามเมื่อคุณมีความสุข
เมื่อนั้นคุณเรียนรู้ที่จะหาเพื่อนแท้ให้กับชีวิตคุณได้แล้ว
ไม่ต้องทำยังไงกับเพื่อนที่หักหลังก็แค่อย่า
เรียกเค้าว่า ....เพื่อน ก็พอแล้ว
จำไว้เสมอว่า the best friend
ก็สามารถกลายเป็น the worst enemy ได้ในชั่วข้ามคืน
คนอื่นไม่เข้าใจเราไม่เห็นแปลก
ในเมื่อเราก็ไม่เข้าใจคนอื่นเหมือนกัน
เมื่อเด็กกำลังเติบโตเป็นวัยรุ่น มีความต้องการเป็น
ตัวของตัวเองสูง ผู้ใหญ่ที่ไม่เข้าใจและใจแคบ
มักจะมองว่าเด็กดื้อ
ถึงจะไม่มีเงินอยู่ในกระเป๋าซักบาท
ยังดีกว่าไม่มีเสื้อผ้าให้ใส่ตั้งเยอะ
ความรู้มาก ๆ บางทีเหมือนกำแพงอิฐ ที่เรียงตัวสูง
ความรู้สูง กำแพงสูง ความรู้รอบด้าน ก็เหมือนกำแพงสูงรอบตัว
บางครั้งมันอาจทำให้มองออกไปไม่เห็นอะไร นอกจาก
อิฐที่ตัวเองก่อขึ้นมา...โดน !! มั๊กมากข้อนี้
(note u-dom)
ปาก >> บ้างมีไว้พูด บ้างมีไว้ถากถาง
ตีน >> มีไว้สังเวย ปากที่ชอบถากถาง
อีกหน่อยเราก็ตายจากกัน...แล้วนะ
คนเราอายุเฉลี่ย 60 ปี 1 ปี = 365 วัน
แสดงว่าแต่ละคนมีเวลาบนพื้นโลก 21,900 วัน
คิดปลีกย่อยไปกว่านั้นก็ 525,000 นาที
ลองนับเป็นสัปดาห์ อืม,,, ไม่เลว 3,120 สัปดาห์
ตลอดเวลาที่ใช้เวลาอยู่บนโลกนี้มันน้อยมากหากคำนวณใน
เชิงตัวเลข ยังมีหนังสืออีกหลายเล่มที่ยังไม่ได้อ่าน
เพลงอีกหลายเพลงยังไม่ได้ฟัง หนังอีกหลายเรื่องที่ยังไม่ได้ดู
ความรู้สึกในใจอีกมากมายที่ยังไม่เคยบอก
พื้นที่อีกหลายล้านตารางกิโลเมตรที่ยังไม่เคยไปโอ๊ย...กลุ้ม
อ้าว... รู้งี้ยังจะมาอ้อยสร้อยอะไรกันอีก
รีบแยกย้ายไปใช้เวลาที่เราเหลืออยู่ไปทำทุกอย่างที่เรา
ยังไม่ได้ทำ เดี๋ยวตายซะก่อน... เสียดายแย่
(ข้อนี้ จากน้าเน็ก)
คุณร้องไห้ตอนคุณเกิดในขณะที่คนรอบข้างกำลังยิ้ม
จงมีชีวิตอยู่เพื่อเมื่อตอนคุณตาย คุณจะเป็นคนที่ยิ้ม
ในขณะที่คนรอบข้าง....ร้องไห้....ให้คุณ
(by มิกซ์) เหนื่อยกับการค้นหา....เหนื่อยกับการค้นหา....
สมองตื้อ ๆ นะเนี้ยะเรา
....เหนื่อยกับการค้นหา....
พักนี้ผู้คนรายล้อมแลเหนื่อยตามๆกัน
....เหนื่อยกับการค้นหา....
สับสน มึนงง กะชีวิต (ฟังจากเพื่อนและความรู้สึกตัวเอง)
....เหนื่อยกับการค้นหา....
เป็นอาการเดียวกัน จะหมดแกงค์แล้ว
....เหนื่อยกับการค้นหา....
ล้าล้าแม้กระทั่งไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใคร (อันนี้น่าจะเปนคนเดียว)
....เหนื่อยกับการค้นหา....
อะไรบางสิ่งในตัวเอง
....เหนื่อยกับการค้นหา....
อะไรบางสิ่งที่ไม่รู้จะเจอป่าว
....เหนื่อยกับการค้นหา....
ตัวเอง ....เหนื่อยกับการค้นหา.... ตัวเอง แล้ว
....ป.ล.ถ้าจะจองเน้นดาดฟ้าเท่านั้น จะได้มีปาร์ตี้ 55+....
brain...be triedลั้นลา กลายสภาพมาเป็น ล้าลา ล้าแล้ว ฮ่า ฮ่า
  ฟ้าหลังฝนมาไวไวหน่อยก็ดี
   ความรู้ท่วมหัว เอาตัวไม่รอดความรู้ท่วมหัว เอาตัวไม่รอด
ความรู้ท่วมหัว เอาตัวไม่รอด
ความรู้ท่วมหัว เอาตัวไม่รอด
ความรู้ท่วมหัว เอาตัวไม่รอด
ความรู้ท่วมหัว เอาตัวไม่รอด
ความรู้ท่วมหัว เอาตัวไม่รอด
ความรู้ท่วมหัว เอาตัวไม่รอด
ความรู้ท่วมหัว เอาตัวไม่รอด
ความรู้ท่วมหัว เอาตัวไม่รอด
 ไม่ยอมแพ้หรอกต้องงัดออกมาใช้ ปี 2009 แล้วเหรอซักพักเราก็เดินทางมาถึงปี 2009 แล้วเหรอนี่
ปีนี้พี่น้องพร้อมหมู่ ไป celebrate กันที่โรงแรมนารายณ์
ออกแนวว่า...อึ้ง ทึ่ง กันไปเป็นแถบๆ แต่ก็ยังระรื่นกันได้อีก
ปีเก่าทิ้งความทุกข์ไปให้หมด ทำกันได้ไม๊ !!!! โย่ว ๆ
........
หยุดพักผ่อนเริ่มมาตั้งกะเย็นวันที่ 30 ธันวาคม 2551
เดินทางไปถ่ายรูปพระจันทร์ยิ้มกันถึงสนามหลวง
เพลินกะ canon 450D ของท่านเพื่อนอย่างแรง
ล่วงเลยไปถึงปืนใหญ่หน้ากระทรวงกลาโหม
ทันใดนั้นเอง มดแดงคันไฟ ได้กัดข้าพเจ้า
ก็ยังคงถ่ายรูปกันต่อไปแบบไม่คิดชีวิต กะวันนี้เอาฮา
แล้วก็ได้ฮาจิงๆ เพราะท่านเถรบอกว่าวันนี้เพอเฟ็ก
ก็รื่นเริงไปซักพัก ก็หิวกันอ่ะนะ ก็ข้ามรถไปปิ่นเกล้า
กะว่าจะหาไรกินซักหน่อย ที่ไหนได้ พอได้โต๊ะกินข้าว
ตาบวมฮะ แขนก็บวม เหมือนคนร้องไห้อย่างงี้ อนาถ
เป็นไงหละ ก็ต้องยุติการกินไว้ก่อน เพราะคันไปทั้งตัว
..........
จากนั้น cancel โต๊ะรับทานอาหารไปก่อน โบกค้าบ
โบกแท็กซี่ไป รพ. ก่อน = =" หดหู่จิงกรูแพ้มด
รถติดอีกยาว เพราะเป็นเทศกาลที่คนจะกลับต่างจังหวัดกัน
เอาไงหละ ก็ต้องทน ให้พิษมันกระจายตัวใบน่าเล่นเอาตาปูด
นั่งอยู่ในแท็กซี่จากคันชิ้บบบหาย คันคะเยอไปทั้งตัว
ผ่านไปเกือบชั่วโมง ตาค่อยๆ บวมขึ้นเรื่อยๆ จากนั้นเริ่ม
คลายตัวลง เข้าใจว่าพิษมันอ่อนลงละม๊าง
เพราะกว่าจะถึงโรงบาลแม่งล่อเข้าไปเกือบชั่วโมงกว่า
เห็นจะได้ พิษมันจะอยู่รอหมอเหรอ แต่น่ายังแดงเหมือนเดิม
............
ถึง รพ. รอหมอชันสูตร เอ้ย!! รอตรวจปรากดก็คือแพ้มดคันไฟ
นั่นแหละ หมอก็บอกเออเห๋ยแพ้เยอะนะเนี้ยะ ก็ล่อซะตาปูนขนาด
..............
เป็นอันจบทริปการละเล่นที่ รพ.เป็นอันเรียบร้อย
พอเสร็จจากเอายาจะกลับบ้านเลยก็กลัวที่บ้านจะตกกะใจ
ว่าทำไมตาบวมจ๊าง ก็เลยไปนั่งกินข้าวต่อ ที่อู่ข้าวอู่น้ำ เหอๆ ก้ามะ
รอตาเตอยุบค่อยนั่งรถกลับบ้าน ปิดท้ายปีได้สุดยอดเจงๆ
...............
31 ธันวาคม 2551 ไปสุพรรณกับญาติพี่น้องไหว้พระ
1 มกราคม 2552 ไปชลบุรีกับที่บ้าน
2 มกราคม 2552 กลับไปจุดเกิดเหตุเหอๆ พาแม่ไปวัดพระแก้ว
3 มกราคม 2552 ไปนครปฐมกะเด็จพี่ ทำบุญขึ้นบ้านไปแฟนเค้าหละ
4 มกราคม 2552 (กรรม) โชคดีของเด็กปอโทไปเรียนค้าบ การเงิน
จะจับไข้อีกทีก็วันอาทิตย์นี่แหละ จะตายเอาจะอ้วกแตกตั้งกะวันเสาร์
เป็นอันจบทริปปีใหม่ อย่างสมบุกสมบัน
...............
พรุ่งนี้แล้วอาดิ 5 มกราคม 2552 กลับไปสู่โลกแห่งการทำงาน
อีกแล้วหรือนี่ ชีวิตของชั้น โอ้วววมายก๊อต อ่านแล้วชอบ เลยมอบให้จะรู้ว่าโลกนี้มันกว้างใหญ่...ก็ต่อเมื่อ "เราออกเดินทาง"
จะรู้ค่าของอะไรซักอย่าง...ก็ต่อเมื่อเราได้...เสียมันไป
จะรู้ความหมายของ "ฟ้าหลังฝน" ก็ต่อเมื่อ... เราผ่านมันมาได้
จะรู้ว่ามีเรื่องอีกมากมาย ถ้าเรา เปิดใจยอมรับฟัง
จะรู้ว่าในหนังสือมีอะไร !! ก็ต่อเมื่อเราได้ลองเปิดอ่าน !!
จะรู้เวลาของดอกไม้บาน...ก็ต่อเมื่อ...เราเฝ้าตามอยู่อย่างนั้น
กว่าจะรู้ว่าเสียงหัวเราะมันมีค่า ก็ต่อเมื่อเราเสียน้ำตาในซักวัน
จะรู้ความในใจของกันและกัน ก็ต่อเมื่อเรา "พูดมันออกไป"
จะรู้อะไรที่เรียกว่าคิดถึง ก็ต่อเมื่อในความคำนึง มีใครซํกคน
จะรู้ความหมาย ในคำรักสักหน ก็ต่อเมื่อมีใครบางคนให้หวั่นไหว
จะรู้ว่าคืนนี้ไม่เงียบเหงา ก็ต่อเมื่อทุกเรื่องเล่าได้มีโอกาสบอกไป
จะรู้ว่าทุกคำพูดหมดความหมาย ก็ต่อเมื่อคน ๆ นั้น ไม่อยู่ให้บอก
PS.Refer mail fwd hello Bangkok by inokเพื่อน ๆ บอกว่ามีงานทำ ก็ทำ ๆ ไปอย่าบ่น จัดว่าถูกเรย แต่ทำไมงานเพิ่มขึ้นเยอะจัง
เหนื่อยโครต ๆ ปั่นกันสาม-สี่ช่วงตัว แต่ ROI ไม่เห็นเพิ่มขึ้นเลยแฮะ...แย่จัง ส่วนการเป็น enterpreneur มันก็ยากพอ ๆ กับการกบดนั่นหละ ยาก+ต้องใส่ใจ อย่างสูง ถึงจะบรรลุขั้นเทพได้....จากวิชาที่เรียนที่ปอโทก็เห็นภาพขึ้นเยอะ สถานะผู้ประกอบการเหมือนขึ้นหลังเสือ เมื่อใดที่อยากจะเลิกทำก็เป็นการยาก ที่จะลงจากหลังเสือ เพราะว่ามันก็มีแต่ตายกับตายเท่านั้น ((ถูก)) สนับสนุนข้อความ ...... แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นของทุกอย่างต้องอาศัยประสบการณ์จิง ๆ แฮะ ถึงทำให้เราโตขึ้นในทุกวัน ทุกวันนี้ฉันชอบอะไรเนี้ยะ ยังไม่ค่อยแน่นอนเลยแฮะ เปลี่ยนไปได้ทุกวันจิง ๆ แต่ก็ สนุกดีแค่ได้คิด ก็สนุกแล้วหละ ขอเพียงอย่าเพิ่งหมดกำลังใจ ก็ทำได้เรื่อย ๆ
....... ว่าแต่เมื่อไหร่ เพื่อน ๆ จะกลับมาปาร์ตี้กันซักที ปลาก็อยู่ใต้แระ มดก็หนีไปกบดาน ส่วนฉันกับเพื่อนอีกสองก็ยังคงอดทนได้อีก ด้นกันปายนะเพื่อนนะ เออ ขอบคุณเจ้กวางด้วยที่นำเสนองานในยามฉุกเฉินมาก จะให้นู๋ไปได้ไงคะเจ้ มันกะชั้นชิดเกิน และเสียดายมาก ๆ ที่โอกาสมันแว้บมาหาฉันแป๊บเดียวเอง แล้วมันก็แว้บหายไป เห่ออออ เสียดายมาก ๆ แต่ยังไงก็ขอบคุณที่เจ้มาเรียกนะ คิดถึงปูน คิดถึงแหม่ม เดี๋ยวไว้จะจัดวันสังสรรค์เว้ย ทุกคน หลังมีนา 52 ทางสะดวก
........ คิดถึงเพื่อนเก่าจัง เอ๋ แอนนา ตอนนี้ทำไรอยู่นะ ส่วนแอ้นี่ไม่ต้องห่วง เจอกันบ่อยเกินไปแล้วมั้ง เบื่อมันจัง แต่ก็ขาดมันไม่ได้ 55 ส่วน หยก เมิงจะกระทรวง หนาวมาก ถึงหนาย อิอิอิ ......... ส่วนเพื่อน ๆ ท่านอื่นที่ไม่ได้เอ่ยถึงข้างต้น ขอให้คิดไว้ว่าคิดถึงเสมอไม่ได้ลืม แต่ตอนนี้ยังไม่พร้อมที่จะคุยกับคุณคะ ยังไงไม่รู้แฮะ เหมือนสิ่งที่เคยทำดีด้วย มันคือเรื่องจริงหรือว่าคุณมาหลอกกันแน่ ยังไม่ได้รับการประเมิณความน่าเชื่อถือ ........... ดูมันชักเครียด ๆ เน้อ แต่ไม่ได้มีไรมาก แค่อยากบ่น อยากหาที่ระบาย แล้วก็เลือกที่จะระบายจากจุดที่ฉันเคยรู้สึกดีกับคุณ จนบัดนี้มันจางไปเรื่อย ๆ ก็ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน อาจเพราะว่าความคิดวิเคราะห์ของฉันมันร้ายขึ้นก็ได้นะ ............. แล้ววันนี้กรุงเทพก็มีอากาศเย็น ๆ เหมือนฝนจะตกอีกแล้ว วันนี้คงนอนหลับสบาย ขอบคุณเพื่อน ๆ ทุกคนที่ทำให้เรามีเพื่อนคุย ทุกข์ สุข แบ่งกันแชร์ ไปกินข้าว และก็ไปรู้จักเหล้าปั่นหลังจากที่เป็นเด็กดีมา 4 ปีเต็ม แอบหนีไปเรียนดนตรีกลางดึกนี่ก็สนุกดีเนอะทุกคน แต่ยังไงก็เลิกกัน ก่อนเที่ยงคืนได้ไม๊คะ จะได้ไม่ลำบากเวลากลับบ้าน ไม่กัวเราไปทำร้ายใครหรือไง 55 .......... อ่านจบแล้วจะฝากข้อความอะไรให้เราได้อ่านก็ตามสันดาน เอ้ย ตามสบายคะ วันเปิดโอลิมปิคที่จีน ภาพที่ 1 : ข้างจัตุรัสเทียนอันเหมิน
โอลิมปิคเกมเริ่มขึ้นแล้ว 08/08/08 ได้ดูพิธีเปิดกันรึเปล่า
มีหลายฉากน่าประทับใจ ชอบฉากลูกโลกแล้วมีคนเดินตามแรงดึงดูดทำเจ๋งดี  ภาพที่ 2 : เว่ย เชงจู แชมเปี้ยนแพทย์แผนโบราณ
 ภาพที่ 3 : บันไดแห่งหนึ่งในฮ่องกง
 ภาพที่ 4 : สนามกีฬารังนก ณ กรุงปักกิ่ง
 ภาพที่ 5 : สนามพร้อมแล้ว ไปเชียร์กีฬากันเถอะ อย่าลืมเชียร์ทัพนักกีฬาไทยนะคะ
ต้องการตามข้อมูลต่อก็คลิกเลยจ๊ะ ^^ refer : ประชาไทย ยังล่องลอยได้อีกปรากฎการณ์คน โอ้ยยยยยยยยยย เหนื่อยคะ
ยัง ล่อง.....ลอย ได้อีก..... สมอง แม่งเบลอเกิ๊น
เพื่อนคนใดจะเรียนต่อโท กรุณาไตร่ตรองให้ดีก่อนเน้อ
ว่าท่านพร้อมที่จะลด ละ เลิกความบันเทิง ได้ในระยะเวลา 2 ปี
เป็นอย่างน้อย ((นั่นเป็นส่งที่ ข้าน้อยหลวมตัวมาแล้ว))
แต่มันเพิ่งผ่านไปปีนึงเอง โฮกกกกกกกกกกกก
กระอักเลือดไปแล้วก่าร้อยครั้ง แต่ก็ยัง อดทน ได้อีกคะ
นั่ง ๆ นอน ๆ
เดือนของชาวเรา
กำลัง บวก ใจ กลายเป็นกำลังใจ น่าแปลกที่คำ คำนี้สามารถทำให้มนุษย์ HappY Hunter
HAPPY eiei when i see this pic ... i feel happy already !!! รู้สึกว่าอบอุ่นกว่าที่เคยรึป่าว หลังจากที่ไปเล่นฮิฮ่าซะนาน เป็นครั้งแรกที่นั่งทำไดอารี่ผ่านโน๊ตบุค ไม่ค่อยถนัดเลยแฮะ ทำไมเวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก
Time don't stop itself .... Time don't wait everyone .... ยังคงเดินไปพร้อมกับมิตรภาพของเรา สวัสดีปี 2008 ปีนี้เป็นปีชวด ปีของข้าพเจ้าเอง คาดว่าคงจะเจอแต่สิ่งที่ดี
เข้ามาในชีวิต เหมือนปีที่ผ่าน ๆ มา ที่ผ่านการเดินทางมาอย่างโชติโชน
ทั้งการงาน การเรียน การเริ่มต้น และการจบลงในเรื่องบางเรื่อง
ทั้งสุข ทุกข์ สนุก เหงา เศร้า ซึม หรืออะไรก็ตามที่มาทำให้ท้อ ๆ บ้าง
ดีใจแบบสุดขั้วบ้าง อย่างไรก็ดีนั้น ทุกอย่างในวันนั้น ก็ทำให้ยังมีข้าพเจ้าในวันนี้
ขอบคุณทุกกำลังใจ ที่มอบให้เสมอมา สิ่งที่ทุกท่านได้มอบให้ล้วนแล้วแต่
เป็นแรงขับเคลื่อนให้ชีวิต เป็นสิ่งที่น่าจดจำ และน่าประทับใจทั้งสิ้น ขอบคุณ
ปีนี้จะบ่นให้น้อยลง ตั้งใจทำงาน เรียน หวังว่าทุกอย่างคงดีขึ้นตามลำดับ สู้ สู้ สู้ตาย
 แล้ววันนี้ 1 มกราคม 2551 ก็เลยถือฤกษ์นี้แหละ อวยชัยซะตั้งแต่ต้นปี ทำ space
โฉมใหม่ ให้ทุกท่านที่แวะเวียนผ่านเข้ามา มาสัมผัสความสดชื่น ความสนุกสนาน
และความจริงของการดำเนินไปของสเปซนี้ คิดเห็นอย่างไร แนะนำติชมกานด้วย
เผื่อจะได้ปรับให้มันเข้าชิงถ้วยทองคำ....อะไรประมาณนั้น....ดูเว่อร์ดี ชิมิ Merry X'mas
คริสต์มาสปีนี้ขอให้ทุกคนเจอแต่สิ่งดี ๆ นะจ๊ะ คิดสิ่งใดสมปรารถนา
ขอโทด...ที่ไม่ได้ดูแลให้ดี
to be parallelเหมือนเส้นขนานที่ไปด้วยกันได้แต่ไม่มีวันบรรจบกัน
จะหมดไปอีกหนึ่งปีแหล๋ว
จะหมดปี 50 แล้วซินะ ปีนี้ท่าจะผ่านไปอย่างร้อนรุ่ม ทำไมอากาศไม่หนาว "บุญเราไม่เคยสร้างไว้เลย จะมีใครที่ไหนมาช่วยเจ้า"
|
|
|
